
شَرَّشْتِ
..
في
لحمي و
أعْصَابي ..
وَ
مَلَكْتِني
بذكاءِ
سنجابِ
شَرَّشْتِ
.. في صَوْتي ، و
في لُغَتي
و
دَفَاتري ، و
خُيُوطِ
أَثوابي ..
شَرَّشْتِ
بي .ز شمساً و
عافيةً
و
كسا ربيعُكِ
كلَّ أبوابي ..
شَرَّشْتِ
.. حتّى في
عروقِ يدي
وحوائجي
.. و زجَاج
أكوابي ..
شَرَّشْتِ
بي .. رعداً .. و
صاعقةً
و
سنابلاً ، و
كرومَ أعنابِ
شَرَّشْتِ
.. حتّى صار
جوفُ يدي
مرعى
فراشاتٍ .. و
أعشابِ
تَتَساقطُ
الأمطارُ .. من
شَفَتِي ..
و
القمحُ
ينبُتُ فوقَ
أهْدَابي ..
شَرَّشْتِ
.. حتَّى
العظْم .. يا
امرأةً
فَتَوَقَّفي .. رِفْقاً بأعصابي ..
نزار
قباني